สำหรับคนต่างจังหวัดแล้วคงจะคุ้นเคยกับต้นกล้วยเป็นอย่างดี เพราะมีปลูกกันเยอะ ด้วยว่ากล้วยนั้นเป็นพืชสารพัดประโยชน์ ทุกส่วนล้วนเอามาใช้ประโยชน์ได้ทั้งนั้น และขึ้นง่าย ไม่ต้องดูแลอะไรกันมาก แต่ละบ้านจึงมักปลูกไว้กินไว้ใช้ ส่วนในกรุงเทพฯ อาจจะหาดูต้นกล้วยยากหน่อย ต้องแถบๆ ชานเมืองถึงจะพอมีให้เห็นบ้าง แต่ถ้าอยากดูกล้วยแปลกๆ ก็มีสวนกล้วยอยู่ในสวนสมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ ซึ่งจะมีกล้วยพันธุ์แปลกๆ รวมตัวกันอยู่คับคั่ง…

อยู่ๆ ที่พูดถึงเรื่องกล้วยขึ้นมาก็เพราะว่าพี่สาวแวะมาเยี่ยมแล้วมีกล้วยมาฝาก 1 หวี เป็นกล้วยหอมที่ยังเขียวอี๋แข็งโป๊ก ก็เอาตั้งไว้บนโต๊ะแบบไม่รู้อนาคตว่าจะได้กินเมื่อไหร่ แล้วช่วงนี้มีบอลโลก ช่วงเชียร์บอลมันก็ต้องมีอะไรกินนิดหน่อยถึงจะทำให้บรรยากาศในการเชียร์อิ่ม เอ๊ย! สนุก เพลิดเพลิน ระหว่างทางเดินไปตู้เย็นอันเป็นที่เก็บเสบียงก็จะผ่านโต๊ะซึ่งมีเจ้ากล้วยสี เขียวอี๋วางเด่นอยู่ รอบแล้วรอบเล่ามันก็ไม่เหลืองสักที ก็ได้แต่อาฆาตไว้ในใจว่าสุกเมื่อไหร่เถอะ พ่อจะฟาดให้เรียบ!

ดีที่คืนนั้นไม่หลับฝันถึงกล้วย และเมื่อตื่นมาก็พบว่าเจ้ากล้วยหวีนั้นมีอยู่ลูกนึงที่สีเปลี่ยนเป็นเหลืองๆ แล้ว แต่ก็ยังแข็งมากอยู่ดี มองกล้วยไปมองกล้วยมา แต่งเป็นกลอนได้บทนึง เข้ากะเทศกาลบอลโลกซะด้วย ออกๆ แนวกลอนลิเกหน่อย แต่จะใช่หรือไม่ก็อย่าไปสนใจมันเลยครับ…

เจ้ากล้วยสีเขียวแกมเหลือง           มองแล้วขัดเคืองใจแทบสิ้น
สีเขียวกับเหลืองเหมือนบราซิล      เมื่อไหร่จะกินได้เอย…

พูดถึงเรื่องกล้วยแล้วต้องขอโปรโมตกล้วยประจำจังหวัดชุมพรบ้านเกิดหน่อย ที่ชุมพรมีกล้วยเล็บมือนางเป็นของแปลกสำหรับคนจังหวัดอื่นๆ กล้วยเล็บมือนางมีขนาดเล็ก รสหวาน กลิ่นหอม ถ้าไปภาคใต้ผ่านจังหวัดชุมพร จะมีแหล่งขายกล้วยเล็บมือนางแหล่งใหญ่อยู่ตรงศาลพ่อตาหินช้าง อำเภอท่าแซะ กล้วยเล็บมือนางสมัยก่อนนิยมกินแบบสุกๆ และเอามากินแบบดิบๆด้วยการลอกเปลือกออกบางๆ แล้วหั่นเป็นชิ้นเล็กๆ กินกับน้ำพริก รสชาติมันๆ หวานนิดๆ ส่วนกล้วยน้ำว้าดิบไม่นิยมจิ้มน้ำพริก น่าจะเพราะฝาดมาก แต่เอาไปแกงได้อร่อยดี

กล้วยเล็บมือนางมีการแปรรูปเป็นกล้วยตาก กล้วยอบ กล้วยเคลือบช็อกโกแลต ฯลฯ ถ้าใครผ่านไปแถวชุมพรอย่าลืมลองชิม หรือซื้อกลับไปฝากคนรู้จักก็แจ่มครับ…