สวัสดีคอฟฟี่เบรครูปแบบใหม่นะคะ
คราวก่อนพลอยพาเที่ยวลาซาลในรูปแบบกิน เที่ยว เล่น
แต่คราวนี้ลาซาลในมาดใหม่ กับรูปแบบการทำงาน (อย่างจริงจัง) รึเปล่า?
เชิญชมจ้ะ

มีดนตรีบรรเลงหน่อย เปิดงานกันนิดนึง

ด้านหลังซุ้มก็มีสองนางแบบ กับหนึ่งนายแบบ(ครึ่งหน้า) พวกเรามาเพื่อถ่วงความเจริญของโรงเรียนค่ะ 5555+

มีการซักซ้อมและเตรียมพร้อมกันอย่างดี

ระหว่างรอคณะกรรมการ พวกเรารวมถึงเดอะดั๊ก ครูผู้รับผิดชอบก็ …

ก็ …

ก็ …

ก็ …

ก็ …

ก็ …

และก็ …   (โคตรมีความพร้อมเลย) 5555

เอาล่ะ คณะกรรมการก็มา (ซะทีเถอะ) คณะโหมโรงก็เริ่มบรรเลง
(ภาพอาจจะเบลอไปซักนิด (ไม่นิดแล้วมั้ง) ไอ้ไผ่(ตากล้อง) มือสั่นไปหน่อย เพิ่งไปสูบบารากู่มา อิอิ)

ประจำตำแหน่ง…

และเมื่อกรรมการมาถึงซุ้มเรา ต้องประกอบติดแบบเหนียวแน่นหนึบ ต้องคอยตอบคำถามที่ยิงใส่มาอย่างไม่ปราณี
และด้วยสายตาที่ (เธอมาทำไม เรียนที่ไหนเหรอ หรือวันนี้ว่าง? โดดเรียนมารึเปล่า)
คำตอบคือ GUไม่มีเรียนวันนี้และไม่ได้โดดมา  ผิดมั้ย?

คนนี้เป็นผู้ว่าจังหวัด ..อ๊ะได้กระทบไหล่ด้วยนะ เฮิ้วววว

บรรยากาศภายในจ้ะ (ตากล้องไม่เดินไปไหนไกลเลย มีรูปอยู่แถวนี้เท่านั้น อิๆ)

ต่อไปจะพาไปดูสวนสมุนไพรของโรงเรียน ดิบๆ เขียวๆ
เพราะด้วยตอนนี้เป็นหน้าฝน จึงทำให้หญ้ามีการเจริญเติบโตอย่างรวดเร็ว (อยากให้เค้ารู้ว่าเรียนวิทยาศาสตร์มา)
เป็นเหตุให้สวนสมุนไพรดูจะออกไปทางป่าดงดิบ ไม่สามารถฝ่าไปถ่ายในส่วนต่างๆได้อย่างสะดวก                                จึงเรียนมาเพื่อทราบ :]

จบแล้วจ้า บ๊ายบาย  ^^

อันนี้เค้าเรียกว่า ซุ้มเฟื่องฟ้า มันอายุเกือบ50ปีแล้วนะ

อุ๊ย ..ปลาตู้ 555

สวนสมุนไพร (ลาซาลหรูกว่านี้ ขอบอก ๆ) อิอิ

โรงยิม 1บาท เก็บตังค์ตั้งแต่พลอยยังเรียนอยู่
แต่เพิ่งมาสร้างเอาปีนี้ ซึ่งดิฉันจบไปแล้ว 5ปี หึหึ

ภาพอุบาดจ์นิดนึง เราพยายามจะสื่อถึงความเป็นหนึ่ง 555

ที่ประจำตอนม.ต้น เรามาร่วมกันที่นี้ทุกเที่ยง (หน้าห้องน้ำหญิงนั้นเอง) 55

ไฮไลค่ะ ห้องที่เราเจอกัน

และนี้คือ โรงเรียนตอนม.ต้นของเรา

โรงเรียน สม ! 555

มันเป็นที่มา ของ สมพอลย สมทีม สมเจมส์ และสมนุ้ย (สมพี่กิจ ตากล้องด้วย)

มาดู ม.ปลายกันบ้าง

ตอนรับสู่บ้านลาซาล ค่ะ

ไหว้นักบุญกันก่อนนะ

และขอแนะนำครูสุดที่รักของพวกเรา

เดอะดั๊ก !!! รักค่ะ

แท่นแท้นนนนนนน~

มันดูเก่าไปหน่อย เพราะยังไม่ได้ทาสีปรับปรุง
แต่มันดูขลังนี้ เพราะนี้คือลาซาลของแท้
กี่รุ่นต่อกี่รุ่นก็ต้องมาถ่ายตรงเนี๊ยะ

ทางเชื่อมระหว่างห้องน้ำกับโรงอาหาร และสนามเด็กเล่น

พูดถึงสนามเด็กเล่น ไปดูกันหน่อยม่ะ

คิดถึง คิดถึง

เอาหนังหน้ามาดูให้ชัดๆ

ขอเวลากิน กิน กินและก็ล้างจาน
จะพาไปเที่ยวโบสถ์ต่อแระ

อีไพร่ทั้งสอง ล้างให้มันเร็วๆหน่อยเส่ะ 55

พูดถึงโบสถ์ โบสถ์ก็มาเลยจ้ะ 555

ก่อนเข้าไปจะมีมัคคุเทศก์คนนึง เป็นลุงใส่แว่น ตัวใหญ่
แกคงเห็นสภาพพวกเราเลยพูดว่า
“หนู ๆ ถ่ายรูปท่าทางสุภาพนะครับ”
555555555+++

รู้มั้ย นี้คือแม่พระประดับพลอย
ทำมาจากพลอยทั้งองค์ หลายล้านนะคะ

ขอโทดอีกทีแล้วกัน ก็อยากจะเก็บลายละเอียดให้ได้มากกว่านี้
แต่เวลามันจำกัด และลืมเอากล้องไป (นี้กะมือถือไม่ใช่ของตูด้วย 55)

ภาพปิดนะคะ ลาไปกับภาพนี้ แล้วเจอกันใหม่ ในสถานที่ใหม่ๆ
บ๊ายบาย

มุกดาหารมีอะไร ?
ไม่รุ้เหมือนกัน แต่เค้าจัดเป็นทัวร์ไปลงต้นเดือนของทุกปี
ทำมาเป็น10ปีแล้ว ตั้งแต่ยังเด็กๆ แต่ก็ไม่ได้ไปทุกปีกับเค้าหรอก
เบื่อบ้างอะไรบ้าง ไปทีไรก็เที่ยวแต่ที่เดิมๆเก่าๆ วัยรุ่นอย่างเรามันก็มีหัวใจ ‘เซ็งเป็น’

ยายบอกว่า ไม่ได้ให้ไปเที่ยว แต่ให้ไปทำบุญ ขอพรบุญราศี
เข้าใจคำว่าบุญราศีมั้ย ?
ตอนแรกก็ไม่เข้าใจ แต่คำมันคุ้นเหมือนเคยฟังบ่อยๆในบทสวดในวัด
ใครคือบุญราศี แล้วทำไมต้องไปขอพร เค้าเป็นเทพเหรอ

อยากรู้ กูเกิ้ล สิจ้ะ

และเราก็ได้เข้าใจว่า ไม่มีสิ่งใดสวยงามเกิน ….

ตีนของเราเอง

รู้รึเปล่าว่าเราอยู่สุดแดนสยามแล้วนะ

อยากไปลาวมั้ย?

.
.
.

ว่ายน้ำข้ามไปดิ ^^

ถ่ายรูปต่อ ก่อนแสงหมด วันสุดท้ายแล้วด้วยเนี่ย T^T

^
^
ไอ้รูปนี้ ไม่ได้แอ๊บเเบ๋วนะ มันคันหัวจริงๆ

พักสายตาก่อน ..ให้คนอื่นเค้าได้เกิดบ้างอะไรบ้าง 55++

เพราะแกเลยนังเนตรถ่ายรูปดีๆไม่เคยเป็น เห็นม่ะ เชื่อแพร่ไปติดคนอื่นเค้า

พอ พอ เข้าวัดได้แล้ว

รูปยังมาไม่ครบ ลงเท่านี้ไม่ก่อน ต่อภาค๒แน่นอน เนื่องจากหลายกล้องละเกินต้องขอไล่รูปเป็นคนๆไป
เอาเฉพาะกล้องพลอยก่อน เท่าที่มีแค่นี้จริงๆ

ก่อนหน้านั้น งานเค้าเริ่มล่วงหน้าหลายวันก่อนฉลองใหญ่
เนื่องจากต้องมีตรีวาน สามวัน ให้ตายเหอะไม่ได้ไปซักวัน .. T^T

และที่สำคัญ ของกิน เยอะมาก กกกก
กรี๊ดมั้ยล่ะ ? ใจแทบขาด ดดด

รูปนี้อยู่ในช่วงบูรณะ กำลังจะยกโดมแบบดั้งเดิม ออริจิๆ (555)

หน้าวัดติดแม่น้ำนะเออ โรแมนติกมั้ยเล๊า

ดูใกล้ๆเด่ะ ตั้งหลายล้านเชียวนะ แค่เนี๊ยะ

หล่นใส่หัวใคร …คิดซะว่าบุญหล่นทับแล้วกันนะ

สำเร็จ ! หนึ่งข้าง ^^

สำเร็จ !

อารมณ์ประมาณดิสนี่ย์แลนด์ตอนกลางคืน คริๆ

แสดงม่านน้ำ คืนสุดท้าย ((เสียดาย))

ไม่รู้ว่าคนหายไปไหน ดีสิหายใจสะดวก

นั่งอยู่ข้างหน้าเลย แบบเกาะขอบ มั่นใจว่าได้ภาพแบบจูบสายน้ำแน่นอน
.

.
.

เปล่าเลย ..เค้าหาที่หลบละอองน้ำ

ตูโดนไปเต็มๆ

มาถึงนี้แล้วไม่แวะร้านนี้เหมือนมาไม่ถึง
คนยื้อแย่งกันเยอะแยะ ของเค้าดีจิงๆ

ซักหน่อย ^^ คุณเหมือนไจแอนท์เลย 555

แล้วจะกลับมาถ่ายใหม่น๊า 55

ทางเดินกลับ แทบจะไม่ได้เดินเลย

ไหลตามเค้าไป ควักกล้องออกมายังไม่ได้เลยคิดดูเยอะขนาดไหน

จอดร้านนี้ก่อนคุณอยากกิน

กินของโบราณเหมือนหน้าตาเลยเนาะ 555

ร้านขายโปสการ์ด

เราจะกลับกันยัง ?

กลับเหอะ ง่วงแล้ว

บ๊ายบาย กู๊ดไนท์ทุกคน

ขอบคุณลาซาลที่ทำให้เราได้เจอกัน ^^

ออกเดินทาง หลังจากไหว้นักบุญที่โรงเรียน ลาอธิการ และถ่ายรูปหมู่
เราก็ถ่ายรูปต่อในรถ เฮฮาชะมัด

พอถึงค่ายก็ ….

พอซะที ทำงาน ทำงาน ..

งานแรกที่เราต้องทำ … แบ่งกลุ่มเด็ก เตรียมออกค่ายสัมผัสชีวิตชาวนา แบบจริงๆ

พลอยได้อยู่หมู่บ้านโปร่งเกตุ ….

ที่ที่ได้เจอ คุณแม่ที่รัก และปั๊กกี้ สุนัขที่ทำให้ฉันรัก ^^

เราได้รับการต้อนรับจากพ่อแม่บุญธรรมที่นี้อย่างอบอุ่น

ท่านประธานชุมชนก็มาต้อบรับพวกเราด้วย …แล้วคุณแม่ก็มารับพวกเรากลับบ้าน ^^

ดูรูปแล้วจะร้องไห้ ..คิดถึงมาก โปร่งเกตุ >..<

ดูแก่ไปเลย มีแต่เด็กๆ

เช้าของอีกวัน ..เราต้องไปสัมผัสชีวิตชาวนา …เกี่ยวข้าวกัน

เมื่อคืนเรานอนแบบชาวนา กินแบบชาวนาแล้ว เช้านี้พร้อมลุยต่อ !

ปั๊กกี้นำทางเราไปนาของแม่
่

นาใหญ่มาก แต่ก็มีคนมาช่วยเกี่ยวเยอะพอสมควร

ชาวนาใจดี น่ารัก แต่พูดอีสานบ้างทีก็ฟังไม่เข้าใจ แต่ก็พอรู้ว่าเค้าพยายามสื่อสารกับเรา

ทุกคนเป็นครูที่ดี แล้วก็อบอุ่นมากๆด้วย

พอเราเกี่ยวข้าวกันเสร็จประมาณ 11โมงแล้ว

แม่พาไปกินก๋วยเตี๋ยวแถวบ้าน ไม่น่าเชื่อเลยว่าถูกมาก เครื่องก็เยอะ

แม่ค้าก็พูดเพราะ ใจดี น่ารักอีกด้วย เรียกเราว่า ลูก ทุกคำ

พอเสร็จ พ่อของฮอทที่ไปอยู่บ้านเค้า ก็เอารถมารับชวนไปเที่ยวดูลิงที่เขาฉกรรจ์

เหมือนเป็นที่เที่ยวที่สุดท้ายของวันนี้ …เพราะพวกเราต้องเตรียมตัวกลับค่าย

ไปทำกิจจกรมต่อตอนบ่ายอีกนิดหน่อย เรากลับบ้านตอนบ่ายนิดๆ เพื่อเก็บเสื้อผ้า

แล้วก็ …ลาแม
่

พอก้มลงบอกปั๊กกี้ พูดว่า จะกลับแล้วนะ แล้วเจอกันใหม่

ปั๊กกี้ก็เป็นแบบนี้ ไม่ยอมให้ถ่ายเลย


แม่บอกว่า ปั๊กกี้ไม่น่ารักเลยไม่ยอมมองกล้อง

แต่เราว่าถ้ามันเข้าใจคำพูดตอนนั้น มันคงกำลังเสียใจมั้ง

พวกเรามารวมกันที่เดิม เค้าเรียกว่า อบต.

พ่อแม่พามาที่นี้ ทั้งตอนมารับ มาส่ง ที่นี้เป็นศูนย์รวมล่ะมั้ง

ลากันเสร็จพี่โยธินก็พาพวกเรากลับค่ายทำกิจกรรมยามบ่ายต่อ

ขอโทดทีเเบตกล้องหมดพอดี เลยไม่มีช็อตเหล่านี้ไป ลืมชาร์ตไว้ก่อนนอน >..<

ข้างบนนั้นเป็นแค่กิจกรรมแรกที่เราทำร่วมกัน ต่อจากนั้นก็เอาแบตไปชาร์ตแล้วล่ะ

กลัวไม่มีถ่ายตอนกลางคืน ..

แล้วกลางคืนก็มาถึง …
เรากินข้าวกันที่คันนาของศูนย์

เรากินข้าวที่เราปลูกเอง(เมื่อครั้งก่อนที่เคยมาปลูก ครั้งนี้เรากลับมาเกี่ยว)

กินข้าวที่เราฝัดเอง เราหุงเอง บางกลุ่มหุงข้าวเละก็กินแบบนั้นแหละ หึหึ

คืนสุดท้ายของพวกเราแล้ว …

พอกินข้าวเสร็จก็แยกย้านไปทำธุระส่วนตัว เจอกันอีกทีที่หอประชุมของศูนย์

ม.เป็ดให้เด็กๆบรรยาความรู้สึกออกมาที่ได้ไปอยู่ตามหมู่บ้าน

แล้วนี้คือ โปร่งเกตุของเด็ก ๆ

คืนนั้นหลังจากที่เด็กๆเข้านอน เหล่าบรรดาพี่เลี้ยงทั้งหลายก็ไปเฮฮาต่อที่คันนา

ปิ้งขนมกินบ้าง ตกปลาบ้าง ดีดพิณบ้าง สาระพัดจะทำ ก็มันคืนสุดท้ายแล้วนี่

คืนนั้นอากาศเย็น จนปวดขาปวเข้ากระดูกกันเลยทีเดียว

นอนอีกทีก็ปาไปเที่ยงคืนตีหนึ่งโน่น เป็นพี่เลี้ยงไม่ได้สบายนะน้อง 555+

เช้าล่ะ ..เปิดประชุมต่อ

เบรกเด็กๆกินของว่าง

ส่วนพี่เลี้ยงก็ …

ใกล้เวลาแล้ว … พิธีบูชามิสซาปิดค่ายของเรา และถ่ายรูปต่อของพี่เลี้ยง T^T

รวม….

บ๊ายบายคุณแม่ ปั๊กกี้ โปร่งเกตุ และคันนาศูนย์คริสต์

แล้วเจอกันใหม่อีก 4เดือนนะ

วินเทจคืออะไร?

ตึ่งงง… ถ้าถามว่าชอบมั๊ย ก็ชอบมากเลย เสื้อผ้า ของใช้ ถ้ามีคำว่าวินเทจก็ดูน่าใช้ไปหมด
ให้แยกระหว่าง เสื้อผ้าวินเทจ กับ เสื้อผ้าปกติ ก็แยกได้นะ
แต่ถ้าถามกันจริงๆ ว่าความเป็นวินเทจมันหน้าตาเป็นยังไงก็ยังงงๆ เหมือนกัน
จะปล่อยความสงสัยค้างๆคาๆ คงไม่ดี เลยเปิดๆหาข้อมูลดู ได้ความว่า

วินเทจ ( Vintage)

ตามความหมายเดิม เป็นภาษาในวงการผลิตไวน์ หมายถึง การเก็บบ่มไวน์
ระยะเวลาหลายๆ ปี เพื่อให้ไวน์ มีรสชาติที่ดีออกมา

ในทางแฟชั่นคำๆนี้ก็เลย หมายถึงการเก็บของเก่าให้ผ่านช่วงระยะเวลาหนึ่ง
พอหยิบของเก่าออกมาใช้อีกที ก็จะได้ความรู้สึกที่คลาสสิก และก็มีเสน่ห์
หรือว่าจะเป็นการทำของใหม่ที่ให้ความรู้สึกละเมียดละไม แบบของเก่าก็ได้

อย่างเช่นนี่ของใหม่ๆ จับ mix สวยๆ เป็นสาววินเทจไปเลย

สำหรับพวกเราๆ มนุษย์ในปี 2008 ของวินเทจ เสื้อผ้าวินเทจ เป็นอะไรที่กว้างมากๆค่ะ
เพราะว่าของเก่าของเรา ย้อนๆ กันไปได้ถึงยุคซินเดอเรลล่า กระโปรงบานเลย
เขยิบมาหน่อยก็แนวๆ กุหลาบบานเต็มเมือง ลายลูกไม้แบบวิคตอเรียน
เขยิบใกล้เข้ามาอีก ก็สมัยสงครามโลก หรือ อย่างคุณหญิงกีรติ ข้างหลังภาพก็ได้

Edit : เพิ่มข้อมูล ยุคหลักๆของวินเทจคือช่วง 1920s-1975

ถ้าจะให้ใกล้สุดๆ วินเทจของเราก็อยู่ในตู้เสื้อผ้า ของคุณยาย คุณแม่ คุณน้าที่บ้านนั่นแหละ
วันหยุดว่างๆลองไปค้นๆ ดูได้ เราเจอเข็มกลัดกระเบื้องลายดอกไม้สวยๆ
กำไลน่ารักๆ กระเป๋าใบเล็กปักเลื่อมลูกปัดด้วยนะ

ของพวกนี้ฟรีทั้งนั้น ดีใช่มั๊ยล่ะ !

และถ้าโชคดีมากๆอาจจะได้ฟังเรื่องราวพิเศษๆจากบ้านคุณยายที่บ้านด้วยอย่างเช่น

กระเป๋าใบปักเลื่อมนี้ยายเคยถือไปงานเต้นรำกับคุณตา

ชุดแซกลายทางของแม่ตัวนี้คุณยาย ใช้ผ้าผืนเดียวกัน ตัดแจกลูก 4คนในบ้าน
แม้แต่น้าชายคนเล็กก็มีกางเกงขาสั้นลายนี้เหมือนกัน..

กระดุมสวยๆพวกนี้ แม่กับน้า ช่วยกันเก็บสะสมตั้งแต่ตอนเป็นเด็กมัธยม

เหตุผลที่ชอบความเป็นวินเทจเลยไม่ได้หยุดแค่ที่ ความเป็นผู้หญิง
ความปราณีต หรือว่า ผ้าลูกไม้เก่าๆ ของวินเทจ ไม่ได้มีดีแค่สวยเฉยๆ
แต่ว่ายังมีเรื่องราว มีความทรงจำ อยู่ในของพวกนั้นด้วยนะ

เวลาหยิบจับของวินเทจขึ้นมาใช้เลยรู้สึกอบอุ่นสบาย
รู้สึกถึงความละเมียดละไม ความพิเศษของของชิ้นนั้นจริงๆ
ไม่่ใช่ของที่ผลิตจากระบบอุตสาหกรรมที่แยกความต่างไม่ได้เป็นพันๆชิ้น
“นี่แหละเป็นความน่ารักๆ แบบ วินเทจ”

ขอบคุณ chenli.exteen.com/20081025/vintage-theme

หันไปทางไหนก็ เจอแต่สาวน้อยบิ๊กอาย หัวโต ตัวเล็ก ลองเปลี่ยนบรรยากาศมาชม นางแบบหุ่นดี เซ็กซี่ แต่หน้ากลม อย่าง Miss Lanvin (มิสลองแวง) ตุ๊กตาที่สร้างขึ้นจาก Porcelain (กระเบื้องเคลือบ) ที่เกิดจากความร่วมมือของห้องเสื้อลองแวงกับบริษัทผู้ผลิตเครื่องเคลือบ FRANZ COLLECTION (ฟรานซ์ คอลเลคชั่น)

Alber Elbaz (อัลแบร์ แอลบาซ) ดีไซเนอร์แห่งลองแวงได้ออกแบบตุ๊กตากระเบื้องขึ้น 7 แบบ ซึ่งทุกตัวล้วนถูกสร้างสรรค์และลงสีด้วยมือจากช่างผู้เชี่ยวชาญชาวจีน และยังจำลองชุดซึ่งเป็นเอกลักษณ์ของลองแวงและชุดเด่นๆ ในคอลเลคชั่นรวมทั้งกระเป๋า รองเท้าอย่างเสมือนจริง

ทั้งในชุดเดรสยาวทรงบอลลูนสีส้มและ สีเหลืองที่ได้รับการกล่าวถึงมากที่สุดชุดหนึ่ง หรือในชุดเจ้าสาวฝนชุดแต่งงานคอลเลคชั่นเดียวกับ Sarah Jessica Parker ในภาพยนตร์ Sex and the city มิสลองแวงในชุดเขียวห่มทับด้วยเสื้อขนนกกระจอกเทศสำหรับงานพรมแดง , กับชุดทักซิโดกับโบไทอันใหญ่ที่ได้รับแรงบันดาลใจมาจากการแต่งตัวของ ดีไซเนอร์เอง รวมไปถึงมิสลองแวง ที่จูงสุนัขออกงานสังคมในชุดสีน้ำเงินสุดหรู

เรื่องแอบแบ๊วอาจไม่สู้ น้องบลายธ์ แต่เรื่องไฮ-ไฮ คุณนายลองแวง บ่ยั่น…

ขอบคุณ women.mthai.com/

ผลงานพลอย

ผลงานเต็ก

ผลงานน้องน็อต

ขอบคุณนะกอเต๊ก ((รักจัง)) ^^”

หลายคนคงอ่านผ่านตามาบ้างแล้ว หรือไม่ก็เคยดูหนังเรื่องนี้
แต่ในหนังกับหนังสือมันแตกต่างกันโดยสิ้นเชิง ไม่เชื่อต้องลองนะเอ้อ

อันนี้เป็นภาพโปสเตอร์หนังจ้า

ชอบอ่า ❤

พี่สาวคนโต

ไวโอเล็ต โบดแลร์ พี่คนโต เป็นนักประดิษฐ์อายุ 14 ปีที่เก่งที่สุดในโลก ทุกๆคนที่รู้จักไวโอเล็ตดี จะรู้ว่าเมื่อเธอจะประดิษฐ์สิ่งของ เธอจะเอา ริบบิ้นมาผูกผมเอาไว้ ในโลกของสิ่งของเหลือใช้ ไวโอเล็ตรู้ว่า”มันต้องมีบางอย่างเสมอ” บางอย่างที่เธอจะสามารถใช้ประดิษฐ์ได้ในทุกเวลาและทุกโอกาส และใครจะทดสอบมันได้ดีไปกว่า
น้องชายของเธอ………….

รับบทโดย เอมิลี่ บราวนิ่ง
เคลาส์ โบดแลร์ ลูกคนกลาง รักหนังสือ เขารักสิ่งที่ได้อ่านจากหนังสือ ไม่มีอะไรสุขใจสำหรับเคลาส์เท่ากับการได้หาความรู้ใส่สมองในยามบ่าย และทุกสิ่งที่เขาอ่าน เขาจำได้หมด……….

รับบทโดย เลียม ไอเก้น

ซันนี่ น้องสุดท้อง มีของชอบไม่เหมือนใคร เธอชอบกัด ข้าวของ ด้วยฟันคมๆสี่ซี่ มีของไม่กี่อย่างในโลกที่ซันนี่ไม่ชอบกัด….และซันนี่ยังทำอาหารเก่ง

รับบทโดย คาร่าและเชลบี้ ฮอฟฟ์แมน

เคาต์โอลาฟ
รับบทโดย จิม แคร์รี่ย์

ลองหามาอ่านซักเล่มสิ แล้วจะติดใจ