มุดออกจากรัง(หมา) จะไปตากอากาศ ที่ กฤษดาดอย เชียงใหม่

ใจจริงอยากชวนกันไป ลัดดาแลนด์มากกว่า แต่ กลัวโดนโบกจากมือและเท้ามากมาย

เดินทางเจอทั้ง ฝน ทั้ง แดด ทั้ง หมอก ทั้ง ลม งงกับดินฟ้าอากาศ ตกลงตอนนี้มันฤดูอะไรกันแน่ฟระ

ชักเยอะ ดูรูปเถอะ ถ่ายเองกะมือ

กาลครั้งนั้นเมื่อปลายเดือนพฤษภาคม ว่าจะไปถ่ายรูปหลานที่เพิ่งคลอด ก็เลยหิ้วกล้องออกจากบ้านตั้งแต่สายๆ แต่ปรากฏว่าได้แค่ไปดูหน้าเฉยๆ เพราะเขาห้ามถ่ายรูป กลับจากโรงพยาบาลก็เลยแวะสวนสมเด็จฯ เดินเล่นหาอะไรถ่ายเล่นให้กล้องได้ออกกำลังกายสักหน่อย เป้าหมายแรกก็คือมองหานก แต่ด้วยเวลาบ่ายอันมีแสงแดดแรงกล้าแผ่รัศมีปกคลุมไปทั่วอาณาบริเวณ นกน้อยคงกลัวว่าผิวจะดำเลยไม่ค่อยโผล่มาให้เห็น… ไม่เป็นไรครับ ไม่มีนกถ่ายแมลงปอแทนก็ได้ เห็นบินเล่นน้ำอยู่หลายตัว แต่มีแค่ 2 ตัวที่เกาะอยู่นิ่งๆ ให้ถ่าย

แต่ถึงเกาะนิ่งๆ และถ่ายมาเยอะแยะหลายภาพ แต่จะหาภาพที่ชัดๆ ก็มีน้อยเหลือเกิน เพราะผมนั้นนอกจากจะรักษาสถานภาพตากล้องสมัครเล่นมานานปีแล้ว ยังชราขึ้นเรื่อยๆ แต่เรื่องมือสั่นนี่จะว่าไปแล้วมันก็เป็นมาตั้งแต่ยังหนุ่มๆ นะ  ยิ่งเห็นสาวๆ ด้วยแล้วมือจะสั่นจนหยิบจับอะไรไม่ค่อยได้  เอ่อ…ชักจะออกทะเลไปไกล กลับไปเข้าเรื่องกันต่อดีกว่า…

หลังจากนั้นก็เดินระเหเร่ร่อนชมนกชมไม้ไปเรื่อยๆ อย่างไร้จุดหมาย ผ่านสวนบัวไปหน่อย ด้านขวาเป็นสวนกล้วย เลยไปก็ไปออกสวนรถไฟ แต่ด้านหน้านี่สิครับที่ดึงดูดให้ต้องสาวเท้าก้าวไปหา เพื่อจะชมดอกบัวดินที่บานสะพรั่งหลังฝนตกมาระยะหนึ่งได้อย่างเต็มตา

พื้นที่ของทุ่งบัวดินในสวนสมเด็จฯ ที่เห็นก็ถือว่าเยอะพอสมควร มีตากล้องหลายคนไปถ่ายรูปดอกบัวดินมุมต่างๆ ส่วนสาวๆ ก็ไปโพสท่าถ่ายรูปกันแทบจะทุกคนที่ผ่านมาเห็น

ไม่ทราบเหมือนกันว่าดอกบัวดินจะบานอยู่กี่วัน เอาเป็นว่าถ้าว่างก็แวะไปดูกันนะครับ

สวัสดีคอฟฟี่เบรครูปแบบใหม่นะคะ
คราวก่อนพลอยพาเที่ยวลาซาลในรูปแบบกิน เที่ยว เล่น
แต่คราวนี้ลาซาลในมาดใหม่ กับรูปแบบการทำงาน (อย่างจริงจัง) รึเปล่า?
เชิญชมจ้ะ

มีดนตรีบรรเลงหน่อย เปิดงานกันนิดนึง

ด้านหลังซุ้มก็มีสองนางแบบ กับหนึ่งนายแบบ(ครึ่งหน้า) พวกเรามาเพื่อถ่วงความเจริญของโรงเรียนค่ะ 5555+

มีการซักซ้อมและเตรียมพร้อมกันอย่างดี

ระหว่างรอคณะกรรมการ พวกเรารวมถึงเดอะดั๊ก ครูผู้รับผิดชอบก็ …

ก็ …

ก็ …

ก็ …

ก็ …

ก็ …

และก็ …   (โคตรมีความพร้อมเลย) 5555

เอาล่ะ คณะกรรมการก็มา (ซะทีเถอะ) คณะโหมโรงก็เริ่มบรรเลง
(ภาพอาจจะเบลอไปซักนิด (ไม่นิดแล้วมั้ง) ไอ้ไผ่(ตากล้อง) มือสั่นไปหน่อย เพิ่งไปสูบบารากู่มา อิอิ)

ประจำตำแหน่ง…

และเมื่อกรรมการมาถึงซุ้มเรา ต้องประกอบติดแบบเหนียวแน่นหนึบ ต้องคอยตอบคำถามที่ยิงใส่มาอย่างไม่ปราณี
และด้วยสายตาที่ (เธอมาทำไม เรียนที่ไหนเหรอ หรือวันนี้ว่าง? โดดเรียนมารึเปล่า)
คำตอบคือ GUไม่มีเรียนวันนี้และไม่ได้โดดมา  ผิดมั้ย?

คนนี้เป็นผู้ว่าจังหวัด ..อ๊ะได้กระทบไหล่ด้วยนะ เฮิ้วววว

บรรยากาศภายในจ้ะ (ตากล้องไม่เดินไปไหนไกลเลย มีรูปอยู่แถวนี้เท่านั้น อิๆ)

ต่อไปจะพาไปดูสวนสมุนไพรของโรงเรียน ดิบๆ เขียวๆ
เพราะด้วยตอนนี้เป็นหน้าฝน จึงทำให้หญ้ามีการเจริญเติบโตอย่างรวดเร็ว (อยากให้เค้ารู้ว่าเรียนวิทยาศาสตร์มา)
เป็นเหตุให้สวนสมุนไพรดูจะออกไปทางป่าดงดิบ ไม่สามารถฝ่าไปถ่ายในส่วนต่างๆได้อย่างสะดวก                                จึงเรียนมาเพื่อทราบ :]

จบแล้วจ้า บ๊ายบาย  ^^

ทางเดินขึ้นเป็นแบบนี้เกือบตลอดทาง 5 กม. กว่าๆ ใช้เวลาไป 5 ชม.ครึ่ง

วิวระหว่างทางขึ้น ยังยกกล้องถ่ายไหว คะริกๆ

ส่วนอันนี้วิวตอนขึ้นไปถึงข้างบนแล้ว

ห้องพัก ไม่ได้นอนเต็นท์

บรรยากาศการนั่งรอชมพระอาทิตย์ตก

ส่วนนี่พระอาทิตย์ขึ้น

ใบเมเปิลแดงเหี่ยวๆ

ใครไปภูกระดึงก็ต้องถ่ายรูปที่นี่ แต่ถ้าจะให้ไปนั่งไม่กล้าแฮะ

อันนี้เค้าเรียกว่า ซุ้มเฟื่องฟ้า มันอายุเกือบ50ปีแล้วนะ

อุ๊ย ..ปลาตู้ 555

สวนสมุนไพร (ลาซาลหรูกว่านี้ ขอบอก ๆ) อิอิ

โรงยิม 1บาท เก็บตังค์ตั้งแต่พลอยยังเรียนอยู่
แต่เพิ่งมาสร้างเอาปีนี้ ซึ่งดิฉันจบไปแล้ว 5ปี หึหึ

ภาพอุบาดจ์นิดนึง เราพยายามจะสื่อถึงความเป็นหนึ่ง 555

ที่ประจำตอนม.ต้น เรามาร่วมกันที่นี้ทุกเที่ยง (หน้าห้องน้ำหญิงนั้นเอง) 55

ไฮไลค่ะ ห้องที่เราเจอกัน

และนี้คือ โรงเรียนตอนม.ต้นของเรา

โรงเรียน สม ! 555

มันเป็นที่มา ของ สมพอลย สมทีม สมเจมส์ และสมนุ้ย (สมพี่กิจ ตากล้องด้วย)

มาดู ม.ปลายกันบ้าง

ตอนรับสู่บ้านลาซาล ค่ะ

ไหว้นักบุญกันก่อนนะ

และขอแนะนำครูสุดที่รักของพวกเรา

เดอะดั๊ก !!! รักค่ะ

แท่นแท้นนนนนนน~

มันดูเก่าไปหน่อย เพราะยังไม่ได้ทาสีปรับปรุง
แต่มันดูขลังนี้ เพราะนี้คือลาซาลของแท้
กี่รุ่นต่อกี่รุ่นก็ต้องมาถ่ายตรงเนี๊ยะ

ทางเชื่อมระหว่างห้องน้ำกับโรงอาหาร และสนามเด็กเล่น

พูดถึงสนามเด็กเล่น ไปดูกันหน่อยม่ะ

คิดถึง คิดถึง

เอาหนังหน้ามาดูให้ชัดๆ

ขอเวลากิน กิน กินและก็ล้างจาน
จะพาไปเที่ยวโบสถ์ต่อแระ

อีไพร่ทั้งสอง ล้างให้มันเร็วๆหน่อยเส่ะ 55

พูดถึงโบสถ์ โบสถ์ก็มาเลยจ้ะ 555

ก่อนเข้าไปจะมีมัคคุเทศก์คนนึง เป็นลุงใส่แว่น ตัวใหญ่
แกคงเห็นสภาพพวกเราเลยพูดว่า
“หนู ๆ ถ่ายรูปท่าทางสุภาพนะครับ”
555555555+++

รู้มั้ย นี้คือแม่พระประดับพลอย
ทำมาจากพลอยทั้งองค์ หลายล้านนะคะ

ขอโทดอีกทีแล้วกัน ก็อยากจะเก็บลายละเอียดให้ได้มากกว่านี้
แต่เวลามันจำกัด และลืมเอากล้องไป (นี้กะมือถือไม่ใช่ของตูด้วย 55)

ภาพปิดนะคะ ลาไปกับภาพนี้ แล้วเจอกันใหม่ ในสถานที่ใหม่ๆ
บ๊ายบาย

มุกดาหารมีอะไร ?
ไม่รุ้เหมือนกัน แต่เค้าจัดเป็นทัวร์ไปลงต้นเดือนของทุกปี
ทำมาเป็น10ปีแล้ว ตั้งแต่ยังเด็กๆ แต่ก็ไม่ได้ไปทุกปีกับเค้าหรอก
เบื่อบ้างอะไรบ้าง ไปทีไรก็เที่ยวแต่ที่เดิมๆเก่าๆ วัยรุ่นอย่างเรามันก็มีหัวใจ ‘เซ็งเป็น’

ยายบอกว่า ไม่ได้ให้ไปเที่ยว แต่ให้ไปทำบุญ ขอพรบุญราศี
เข้าใจคำว่าบุญราศีมั้ย ?
ตอนแรกก็ไม่เข้าใจ แต่คำมันคุ้นเหมือนเคยฟังบ่อยๆในบทสวดในวัด
ใครคือบุญราศี แล้วทำไมต้องไปขอพร เค้าเป็นเทพเหรอ

อยากรู้ กูเกิ้ล สิจ้ะ

และเราก็ได้เข้าใจว่า ไม่มีสิ่งใดสวยงามเกิน ….

ตีนของเราเอง

รู้รึเปล่าว่าเราอยู่สุดแดนสยามแล้วนะ

อยากไปลาวมั้ย?

.
.
.

ว่ายน้ำข้ามไปดิ ^^

ถ่ายรูปต่อ ก่อนแสงหมด วันสุดท้ายแล้วด้วยเนี่ย T^T

^
^
ไอ้รูปนี้ ไม่ได้แอ๊บเเบ๋วนะ มันคันหัวจริงๆ

พักสายตาก่อน ..ให้คนอื่นเค้าได้เกิดบ้างอะไรบ้าง 55++

เพราะแกเลยนังเนตรถ่ายรูปดีๆไม่เคยเป็น เห็นม่ะ เชื่อแพร่ไปติดคนอื่นเค้า

พอ พอ เข้าวัดได้แล้ว

รูปยังมาไม่ครบ ลงเท่านี้ไม่ก่อน ต่อภาค๒แน่นอน เนื่องจากหลายกล้องละเกินต้องขอไล่รูปเป็นคนๆไป
เอาเฉพาะกล้องพลอยก่อน เท่าที่มีแค่นี้จริงๆ

ก่อนหน้านั้น งานเค้าเริ่มล่วงหน้าหลายวันก่อนฉลองใหญ่
เนื่องจากต้องมีตรีวาน สามวัน ให้ตายเหอะไม่ได้ไปซักวัน .. T^T

และที่สำคัญ ของกิน เยอะมาก กกกก
กรี๊ดมั้ยล่ะ ? ใจแทบขาด ดดด

รูปนี้อยู่ในช่วงบูรณะ กำลังจะยกโดมแบบดั้งเดิม ออริจิๆ (555)

หน้าวัดติดแม่น้ำนะเออ โรแมนติกมั้ยเล๊า

ดูใกล้ๆเด่ะ ตั้งหลายล้านเชียวนะ แค่เนี๊ยะ

หล่นใส่หัวใคร …คิดซะว่าบุญหล่นทับแล้วกันนะ

สำเร็จ ! หนึ่งข้าง ^^

สำเร็จ !

อารมณ์ประมาณดิสนี่ย์แลนด์ตอนกลางคืน คริๆ

แสดงม่านน้ำ คืนสุดท้าย ((เสียดาย))

ไม่รู้ว่าคนหายไปไหน ดีสิหายใจสะดวก

นั่งอยู่ข้างหน้าเลย แบบเกาะขอบ มั่นใจว่าได้ภาพแบบจูบสายน้ำแน่นอน
.

.
.

เปล่าเลย ..เค้าหาที่หลบละอองน้ำ

ตูโดนไปเต็มๆ

มาถึงนี้แล้วไม่แวะร้านนี้เหมือนมาไม่ถึง
คนยื้อแย่งกันเยอะแยะ ของเค้าดีจิงๆ

ซักหน่อย ^^ คุณเหมือนไจแอนท์เลย 555

แล้วจะกลับมาถ่ายใหม่น๊า 55

ทางเดินกลับ แทบจะไม่ได้เดินเลย

ไหลตามเค้าไป ควักกล้องออกมายังไม่ได้เลยคิดดูเยอะขนาดไหน

จอดร้านนี้ก่อนคุณอยากกิน

กินของโบราณเหมือนหน้าตาเลยเนาะ 555

ร้านขายโปสการ์ด

เราจะกลับกันยัง ?

กลับเหอะ ง่วงแล้ว

บ๊ายบาย กู๊ดไนท์ทุกคน

ภาพจากค่ายชีวิตและธรรมชาติ
2วัน 1คืน

มีรูปไม่มาก เน้นฮาอย่างเดียว

ปาเข้าไปเที่ยงคืนตีหนึ่งไม่หลับไม่นอน
เฮ้ย ! เล่นกันอยู่ได้หว่ะ

ช่วงเวลาแห่งการตื่นเต้น และเร้าใจสุดๆ
แสดงละครนั้นเอง

เป็นนางเอกนะเนี่ย คริๆ

เช้าเถอะ เรามาโขกน้ำพริกกัน

รูปหมดแล้ว T^T แต่ความสนุกยังไม่หมด >________<
ลาไปกับรูปนี้
(ถ่ายคู่กับเทอร์โบว์เชียวนะ คนที่เรียนได้เกรดAทุกวิชา คนนี้แหละคนนี้)

เหตุเกิดตอนตรุษจีนเมื่อต้นปีที่ผ่านมาครับ ผมกลับบ้านแล้วไปเห็นต้นศรีตรังที่อยู่ข้างบ้านออกดอกชูช่อเต็มต้นทีเดียว ไม่รอช้า ผมรีบคว้ากล้องมาถ่ายรูปดอกศรีตรังทันที แต่ขณะที่ถ่ายดอกศรีตรังอยู่นั้น ก็มีนกตัวเล็กๆ 2 – 3 ตัวบินมากินน้ำหวานจากเกสรดอกศรีตรัง ตัวของมันเล็กพอๆ กับนกกระจอก แต่สีสันสวยงามกว่า โดยมีสีเหลืองเด่นกว่าสีอื่นๆ ผมเฝ้ารอถ่ายภาพนกให้ได้ภาพชัดๆ แอ็กชั่นสวยๆ อยู่นานเป็นชั่วโมงๆ จากบนระเบียงบ้าน ย้ายไปถ่ายที่ใต้ต้นศรีตรัง ตั้งแต่บ่ายจนเย็น สุดท้ายความหิวของผมก็ทำให้ต้องโบกมือลาจากเจ้านกพวกนั้น

หลังจากมาเปิดหนังสือดูนกก็ทราบว่ามันคือนกกินปลีชนิดหนึ่ง บางชนิดจะมีปากยาวโค้งกว่าที่ผมเห็นมาก สีสันก็ต่างกันไปหลายแบบ ผมเองแยกไม่ออกว่าตัวที่ผมเห็นเป็นนกกินปลีชนิดไหนกันแน่ แต่น่าจะเป็นนกกินปลีอกเหลืองมากที่สุด

หลังจากวันนั้นผมก็มีโอกาส กลับบ้านอีกครั้งตอนวันสงกรานต์ แต่ดอกศรีตรังที่บานสะพรั่งเมื่อตอนตรุษจีน กลับเหลือเพียงไม่กี่ดอก นกกินปลีกลุ่มนั้นก็ไม่มาให้เห็นอีก หวังว่าหน้าหนาวปีหน้า เวลาที่ดอกศรีตรังบานเต็มต้น คงจะได้เห็นนกกินปลีพวกนั้นอีกครั้ง…

และที่สำคัญ ร้านนี้เค้าปล่อยนกยูงเดินป้วนเปี้ยนเล่นสบายใจเฉิบไปทั่วร้าน นกยูงแพนขนหางสวย เดินอยู่กลางทางเดิน ส่วนตัวเมียบินขึ้นไปบนหลังคา บางตัวก็ต้นไม้ ตกใจหมด..!!

อ๋อมเลยอยากจะเก็บภาพนกยูงขนหางสวยๆขึ้น มา จึงเริ่มปฏิบัติการ..ถ่ายภาพนกยูง ก่อนอื่นต้องเริ่มซุ่มก่อน แล้วย่องเข้าไปใกล้ๆ หลบหลังต้นไม้ หลังจจาดนั้นก็โผล่หัวออกไป จับกล้องมือถือ ซูมๆๆ หาตำแหน่งเหมาะๆ แล้วกด ชัตเตอร์..!! แช๊ะ..

นกยูงมันก็ร้อง กว๊าก กว๊ากกก กว๊ากกๆๆ   อ๋อมก็จ๊ากกกๆๆๆ วิ่งหนีมาแหน่บ..  แต่ได้รูปมาแล้ว ก็ดีใจแล้วค่ะ แฮร่ๆ