เอาเป็นว่าถ้าสนใจงานศิลปะแนวแปลกๆ ของ Ernesto Neto ก็ไปชมเพิ่มเติมกันได้ที่ http://vectroave.com/2010/07/ernesto-neto-art-installations/

ในเมืองไทยน่าจะยังไม่มีขาย บริษัทไหนสั่งเข้ามาขายก็ส่งข่าวมาบอกได้นะครับ ยินดีประชาสัมพันธ์ให้ฟรี สินค้าดีไซน์แบบนี้น่าสนับสนุนครับ

อ่านข้อมูลเพิ่มเติมได้ที่   http://www.toxel.com/tech/2010/09/02/bike-transforms-into-a-baby-stroller/

เป็นการจัดแสดงงานภาพเขียนของมะเดี่ยวศรีครั้งที่ 3 แล้วครับ โดยครั้งนี้ไปจัดที่เชียงใหม่ ใครที่อยู่เชียงใหม่หรือจังหวัดใกล้เคียงก็อย่าลืมแวะไปเยี่ยมชมกันนะครับ วันเปิดงานก็คงจะมีบรรดาเพื่อนๆ นักเขียนขายหัวเราะไปร่วมงานด้วยเช่นเดิม จะมีใครไปบ้างเดี๋ยวใกล้ๆ ค่อยมาอัปเดทข่าวกันอีกที…

สำหรับคนต่างจังหวัดแล้วคงจะคุ้นเคยกับต้นกล้วยเป็นอย่างดี เพราะมีปลูกกันเยอะ ด้วยว่ากล้วยนั้นเป็นพืชสารพัดประโยชน์ ทุกส่วนล้วนเอามาใช้ประโยชน์ได้ทั้งนั้น และขึ้นง่าย ไม่ต้องดูแลอะไรกันมาก แต่ละบ้านจึงมักปลูกไว้กินไว้ใช้ ส่วนในกรุงเทพฯ อาจจะหาดูต้นกล้วยยากหน่อย ต้องแถบๆ ชานเมืองถึงจะพอมีให้เห็นบ้าง แต่ถ้าอยากดูกล้วยแปลกๆ ก็มีสวนกล้วยอยู่ในสวนสมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ ซึ่งจะมีกล้วยพันธุ์แปลกๆ รวมตัวกันอยู่คับคั่ง…

อยู่ๆ ที่พูดถึงเรื่องกล้วยขึ้นมาก็เพราะว่าพี่สาวแวะมาเยี่ยมแล้วมีกล้วยมาฝาก 1 หวี เป็นกล้วยหอมที่ยังเขียวอี๋แข็งโป๊ก ก็เอาตั้งไว้บนโต๊ะแบบไม่รู้อนาคตว่าจะได้กินเมื่อไหร่ แล้วช่วงนี้มีบอลโลก ช่วงเชียร์บอลมันก็ต้องมีอะไรกินนิดหน่อยถึงจะทำให้บรรยากาศในการเชียร์อิ่ม เอ๊ย! สนุก เพลิดเพลิน ระหว่างทางเดินไปตู้เย็นอันเป็นที่เก็บเสบียงก็จะผ่านโต๊ะซึ่งมีเจ้ากล้วยสี เขียวอี๋วางเด่นอยู่ รอบแล้วรอบเล่ามันก็ไม่เหลืองสักที ก็ได้แต่อาฆาตไว้ในใจว่าสุกเมื่อไหร่เถอะ พ่อจะฟาดให้เรียบ!

ดีที่คืนนั้นไม่หลับฝันถึงกล้วย และเมื่อตื่นมาก็พบว่าเจ้ากล้วยหวีนั้นมีอยู่ลูกนึงที่สีเปลี่ยนเป็นเหลืองๆ แล้ว แต่ก็ยังแข็งมากอยู่ดี มองกล้วยไปมองกล้วยมา แต่งเป็นกลอนได้บทนึง เข้ากะเทศกาลบอลโลกซะด้วย ออกๆ แนวกลอนลิเกหน่อย แต่จะใช่หรือไม่ก็อย่าไปสนใจมันเลยครับ…

เจ้ากล้วยสีเขียวแกมเหลือง           มองแล้วขัดเคืองใจแทบสิ้น
สีเขียวกับเหลืองเหมือนบราซิล      เมื่อไหร่จะกินได้เอย…

พูดถึงเรื่องกล้วยแล้วต้องขอโปรโมตกล้วยประจำจังหวัดชุมพรบ้านเกิดหน่อย ที่ชุมพรมีกล้วยเล็บมือนางเป็นของแปลกสำหรับคนจังหวัดอื่นๆ กล้วยเล็บมือนางมีขนาดเล็ก รสหวาน กลิ่นหอม ถ้าไปภาคใต้ผ่านจังหวัดชุมพร จะมีแหล่งขายกล้วยเล็บมือนางแหล่งใหญ่อยู่ตรงศาลพ่อตาหินช้าง อำเภอท่าแซะ กล้วยเล็บมือนางสมัยก่อนนิยมกินแบบสุกๆ และเอามากินแบบดิบๆด้วยการลอกเปลือกออกบางๆ แล้วหั่นเป็นชิ้นเล็กๆ กินกับน้ำพริก รสชาติมันๆ หวานนิดๆ ส่วนกล้วยน้ำว้าดิบไม่นิยมจิ้มน้ำพริก น่าจะเพราะฝาดมาก แต่เอาไปแกงได้อร่อยดี

กล้วยเล็บมือนางมีการแปรรูปเป็นกล้วยตาก กล้วยอบ กล้วยเคลือบช็อกโกแลต ฯลฯ ถ้าใครผ่านไปแถวชุมพรอย่าลืมลองชิม หรือซื้อกลับไปฝากคนรู้จักก็แจ่มครับ…

กาลครั้งนั้นเมื่อปลายเดือนพฤษภาคม ว่าจะไปถ่ายรูปหลานที่เพิ่งคลอด ก็เลยหิ้วกล้องออกจากบ้านตั้งแต่สายๆ แต่ปรากฏว่าได้แค่ไปดูหน้าเฉยๆ เพราะเขาห้ามถ่ายรูป กลับจากโรงพยาบาลก็เลยแวะสวนสมเด็จฯ เดินเล่นหาอะไรถ่ายเล่นให้กล้องได้ออกกำลังกายสักหน่อย เป้าหมายแรกก็คือมองหานก แต่ด้วยเวลาบ่ายอันมีแสงแดดแรงกล้าแผ่รัศมีปกคลุมไปทั่วอาณาบริเวณ นกน้อยคงกลัวว่าผิวจะดำเลยไม่ค่อยโผล่มาให้เห็น… ไม่เป็นไรครับ ไม่มีนกถ่ายแมลงปอแทนก็ได้ เห็นบินเล่นน้ำอยู่หลายตัว แต่มีแค่ 2 ตัวที่เกาะอยู่นิ่งๆ ให้ถ่าย

แต่ถึงเกาะนิ่งๆ และถ่ายมาเยอะแยะหลายภาพ แต่จะหาภาพที่ชัดๆ ก็มีน้อยเหลือเกิน เพราะผมนั้นนอกจากจะรักษาสถานภาพตากล้องสมัครเล่นมานานปีแล้ว ยังชราขึ้นเรื่อยๆ แต่เรื่องมือสั่นนี่จะว่าไปแล้วมันก็เป็นมาตั้งแต่ยังหนุ่มๆ นะ  ยิ่งเห็นสาวๆ ด้วยแล้วมือจะสั่นจนหยิบจับอะไรไม่ค่อยได้  เอ่อ…ชักจะออกทะเลไปไกล กลับไปเข้าเรื่องกันต่อดีกว่า…

หลังจากนั้นก็เดินระเหเร่ร่อนชมนกชมไม้ไปเรื่อยๆ อย่างไร้จุดหมาย ผ่านสวนบัวไปหน่อย ด้านขวาเป็นสวนกล้วย เลยไปก็ไปออกสวนรถไฟ แต่ด้านหน้านี่สิครับที่ดึงดูดให้ต้องสาวเท้าก้าวไปหา เพื่อจะชมดอกบัวดินที่บานสะพรั่งหลังฝนตกมาระยะหนึ่งได้อย่างเต็มตา

พื้นที่ของทุ่งบัวดินในสวนสมเด็จฯ ที่เห็นก็ถือว่าเยอะพอสมควร มีตากล้องหลายคนไปถ่ายรูปดอกบัวดินมุมต่างๆ ส่วนสาวๆ ก็ไปโพสท่าถ่ายรูปกันแทบจะทุกคนที่ผ่านมาเห็น

ไม่ทราบเหมือนกันว่าดอกบัวดินจะบานอยู่กี่วัน เอาเป็นว่าถ้าว่างก็แวะไปดูกันนะครับ

สวัสดีคอฟฟี่เบรครูปแบบใหม่นะคะ
คราวก่อนพลอยพาเที่ยวลาซาลในรูปแบบกิน เที่ยว เล่น
แต่คราวนี้ลาซาลในมาดใหม่ กับรูปแบบการทำงาน (อย่างจริงจัง) รึเปล่า?
เชิญชมจ้ะ

มีดนตรีบรรเลงหน่อย เปิดงานกันนิดนึง

ด้านหลังซุ้มก็มีสองนางแบบ กับหนึ่งนายแบบ(ครึ่งหน้า) พวกเรามาเพื่อถ่วงความเจริญของโรงเรียนค่ะ 5555+

มีการซักซ้อมและเตรียมพร้อมกันอย่างดี

ระหว่างรอคณะกรรมการ พวกเรารวมถึงเดอะดั๊ก ครูผู้รับผิดชอบก็ …

ก็ …

ก็ …

ก็ …

ก็ …

ก็ …

และก็ …   (โคตรมีความพร้อมเลย) 5555

เอาล่ะ คณะกรรมการก็มา (ซะทีเถอะ) คณะโหมโรงก็เริ่มบรรเลง
(ภาพอาจจะเบลอไปซักนิด (ไม่นิดแล้วมั้ง) ไอ้ไผ่(ตากล้อง) มือสั่นไปหน่อย เพิ่งไปสูบบารากู่มา อิอิ)

ประจำตำแหน่ง…

และเมื่อกรรมการมาถึงซุ้มเรา ต้องประกอบติดแบบเหนียวแน่นหนึบ ต้องคอยตอบคำถามที่ยิงใส่มาอย่างไม่ปราณี
และด้วยสายตาที่ (เธอมาทำไม เรียนที่ไหนเหรอ หรือวันนี้ว่าง? โดดเรียนมารึเปล่า)
คำตอบคือ GUไม่มีเรียนวันนี้และไม่ได้โดดมา  ผิดมั้ย?

คนนี้เป็นผู้ว่าจังหวัด ..อ๊ะได้กระทบไหล่ด้วยนะ เฮิ้วววว

บรรยากาศภายในจ้ะ (ตากล้องไม่เดินไปไหนไกลเลย มีรูปอยู่แถวนี้เท่านั้น อิๆ)

ต่อไปจะพาไปดูสวนสมุนไพรของโรงเรียน ดิบๆ เขียวๆ
เพราะด้วยตอนนี้เป็นหน้าฝน จึงทำให้หญ้ามีการเจริญเติบโตอย่างรวดเร็ว (อยากให้เค้ารู้ว่าเรียนวิทยาศาสตร์มา)
เป็นเหตุให้สวนสมุนไพรดูจะออกไปทางป่าดงดิบ ไม่สามารถฝ่าไปถ่ายในส่วนต่างๆได้อย่างสะดวก                                จึงเรียนมาเพื่อทราบ :]

จบแล้วจ้า บ๊ายบาย  ^^

ทางเดินขึ้นเป็นแบบนี้เกือบตลอดทาง 5 กม. กว่าๆ ใช้เวลาไป 5 ชม.ครึ่ง

วิวระหว่างทางขึ้น ยังยกกล้องถ่ายไหว คะริกๆ

ส่วนอันนี้วิวตอนขึ้นไปถึงข้างบนแล้ว

ห้องพัก ไม่ได้นอนเต็นท์

บรรยากาศการนั่งรอชมพระอาทิตย์ตก

ส่วนนี่พระอาทิตย์ขึ้น

ใบเมเปิลแดงเหี่ยวๆ

ใครไปภูกระดึงก็ต้องถ่ายรูปที่นี่ แต่ถ้าจะให้ไปนั่งไม่กล้าแฮะ

โฉมหน้าแชมป์ตัวใหม่ ชื่อ พาบต์ พันธุ์บ็อกเซอร์ผสม อายุ 4 ปี เจ้าของคือ Miles Egstad ส่งเข้าประกวด

Miles Egstad เจ้าของยิ้มร่าขณะรับถ้วยรางวัล ส่วนเจ้าพาบต์ เจ้าของฉายา “หน้าเบียร์ขม” ยืนยืดอยู่ข้างๆ ทำหน้าบอกบุญไม่รับตามปกติของมัน จุดเด่นที่ทำให้เจ้าพาบต์ได้ครองตำแหน่งก็คือฟันที่ดูพิลึกพิลั่นนั่นแหละ ครับ

สำหรับภาพนี้คือ เอลลี่ ผู้ครองแชมป์สุนัขที่น่าเกลียดที่สุดในโลกติดต่อกันหลายสมัย เชื่อว่าหลายคนคงจะคุ้นกับเธอดี แค่มองแวบเดียวก็ติดตาไปนานเชียวละครับ

แม้คนอื่นจะมองว่าสุนัขพวกนี้น่าเกลียดเพียงใด หากผู้เป็นเจ้าของกลับมองว่ามันน่ารักเสมอ อีกทั้งยังให้ความรักกับมันอย่างเต็มที่

ว่าแต่ว่าถ้าเอาสองตัวนี้มาผสมกัน ลูกจะพิลึกขนาดไหนนะเนี่ย!